پاک شدن نوشته هام و یکی از وبلاگ هام خیلی اعصابمو به هم ریخت. در حدی که حدود یه ماه نتونستم بیام. حتی از بقیه فضاهای مجازی هم کناره گیری کردم. بلاگفای لعنتی... حیف که نمیشه این همه نوشته رو منتقل کرد جای دیگه. حیف که من از این بلاگفای لعنتی کلی خاطره داره. حتی خیلی قبل تر از اینکه وبلاگ داشته باشم. نوشته های یک سالم پاک شده. اما خوبه که همه درفت هاشونو دارم. وبلاگم رو درست می کنم، فقط ممکنه عنوان ها رو یادم رفته باشه. ولی کم کم درستش می کنم. و دوباره می نویسم...

Distraction...distraction...distraction...There is no distraction...There is no end to the pain...and I think my heart is going to burst from all the pain and sadness...I desperately tried to find a distraction...but it doesn't work...life is short and death is always looming over...so close...so unpredictable...sometimes I hate being human...sometimes I hate being me, for feeling everything so intense...it's too much...too much...and there is no end...

دلم برای اینجا تنگ شده. برای نوشتن، برای خواندن، برای سادگی و صداقت یک وبلاگ با نویسنده ای گمنام. منظورم از اینجا، فقط وبلاگ خودم نیست، منظورم فضای وبلاگ نویسی است. چقدر ساده و سریع همه چیز را تبدیل می کنیم به نوستالژی و بعد دلمان تنگ می شود و از خوبی های گذشته می گوییم. غافل از اینکه... دلم تنگ شده برای چند سال پیش...وبلاگ خوانی و وبلاگ نویسی، بدون لایک، بدون فوروارد، بدون این...این...نمی دانم اسمش را چه بگذارم...تب...آری...بدون این تب وسواس گونه اعتیاد آور سیری ناپذیر برای به اشتراک گذاشتن، دیده شدن، شناخته شدن، تعقیب دیگران...بودن...تب بودن در جهانی که مجاز

Please someone pull my heart out of my chest and crush it...just take it away...I want to get rid of it...I want to get rid of it...please take it away...it's broken and black...too broken...it hurts too much...it hurts...it hurts...just take it away and destroy it...is it too much to ask?...is it too much to want the torment to stop?...the buing, freezing, shattering, tearing...why it doesn't stop?...just stop beating damn it...just stop...please stop...

یک لحظه دلم خواست تمام ظروف روی میز پذیرایی را پرت کنم روی زمین و فریاد بزنم و میز را پرتاب کنم توی دیوار روبرو. یک لحظه دلم خواست تمام ظرف ها را بشکنم و میز را از وسط نصف کنم. یک لحظه دلم خواست تمام آنچه درونم می گذرد را در واقعیت پیاده کنم. فریاد بزنم و بشکنم...بشکنم... یک لحظه دلم خواست...

خوشحالی را می توان در چیزهای بسیار کوچکی یافت... در نوازش گربه ای که دنبالت راه می افتد و با میو میو هایش با تو حرف می زند... در محو شدن در زیبایی یه گیاه که شاخه هایش از لبه پله های بلند آویزان شده... در گل های ناز رنگارنگ کنار هم... در دیدن کلاغی که به تو خیره می شود... در خرید کتاب هایی که مدتی است صدایت می کنند... در پیاده روی طولانی برای خرید مجله ای که به موضوعی که دوست داری، پرداخته است... خوشحالی به همین آسانی است...